TAHTAKURUSU

 İnsan, memeli hayvan ve kuşların kanlarını emerek beslenirler. Erişkinleri 4-5 mm. Uzunluğunda, yassı oval ve kızıl kahverengindedirler. İtici bir koku salgılarlar. Emdikleri kanı sindirmeleri günlerce sürebilir ve bir kez beslenen tahtakurusu gerektiğinde bir yıl beslenmeden yaşayabilir. Tahtakuruları ısırdıkları yerde kızarıklık, kabartı ve kaşıntıya neden olarak rahatsız edicidirler. Genelde bulaşıcı hastalık vektörü değillerdir.

  

PİRE

Dünyada 3500’den fazla pire türü tanımlanmıştır. Ergin pirenin, deriyi delip, kanı emmeye yarayan derici emici ağız parçaları vardır. Pire ısırığı kaşıntıya neden olur. Ergin dişi pire bin yumurta üretmeden ve bunları bırakmadan önce bir kere kan emmesi gerekmektedir. Ortalama, bir dişi pire günde 14 yumurta yumurtlar. Gelişim süresinin uzunluğu, sıcağa ve ortamın nemine bağlıdır.Pireler, nem oranı düşük ortamlarda gelişmez ve düşük sıcaklıklarda büyümeleri daha yavaştır.Vebanın insanlara bulaşmasında baş rol oynayan pireler ortaçağda Avrupa nüfusunun yaklaşık dörtte birinin ölümünden sorumludur. Vebanın bulaştığı kemirgenler (özellikle fareler) dayanıklı değildir ve çabuk ölürler.

BİT

Yaklaşık 3.300 değişik türü olan, küçük, kanatsız, yassı ve renkleri kirli beyazdan-siyaha varan asalaklardır. Tüm bitler, hayat evrelerinin tamamını canlının vücudunda geçirirler. Sadece vücut biti giysi kıvrımlarında barınır. Dişi bit sirke denilen yumurtalarını, tek tek veya topaklar halinde saç, tüy ve kıl diplerine bırakırlar. Tek bir dişi bit iki ay içerisinde 5000 yumurta bırakabilir. Bitler genellikle yaşadıkları alanları değiştirmezler. Özellikle evcil hayvanlarda aşırı çoğalmaları halinde hayvanın derisini tahriş ederek yaraların açılmasına ve enfeksiyonlara neden olurlar. Bitlenme, şiddetli kaşıntı ve derinin tahrişi sonucu açılan yaralarda seconder enfeksiyonlara, özellikle çocuklarda impedigo denilen iltihaplı deri hastalığına yol açar. Ayrıca vücut biti tifus, siper humması reccurent humması gibi hastalıklara neden olan mikroorganizmalarında taşıyıcısıdırlar.